Lola

I

Kamper Loli jest boski w pełnym tego słowa znaczeniu. Wygląda trochę jak muzealny eksponat a trochę jak prototyp supernowoczesnego karawanu. Powstał w stajni Augiasza przy burzliwej współpracy: Hermesa, Heliosa, Nemezis, Filotes, Demeter i Aiona. Jedyny taki egzemplarz na Ziemi.

Lola też jest boska. Ma długie, kręcone włosy muśnięte słońcem; zgrabny, zadarty nos ozdobiony piegami; szmaragdowe, iskrzące oczy; naturalne, ponętne usta; mocno zarysowane kości policzkowe; nogi długie do nieba i pełne piersi. Jak na depozytariuszkę ostatecznej prawdy przystało, z dumą powozi swój pojazd, a uśmiech rzadko schodzi jej z twarzy. 

W innym życiu byłaby gwiazdą srebrnego ekranu, z milionami dolarów na koncie i garstką wysoko postawionych, obrzydliwie bogatych przyjaciół. Mieszkałaby w Kalifornii z trzema ochroniarzami, kucharką i ogrodnikiem w ogromnej posiadłości z pięcioma sypialniami i basenem do nurkowania. Codziennie upijałaby się Dom Pérignon, paląc w kominku tysiące nieprzeczytanych listów od fanów. 

Wczoraj o 10:16 skończyła 46 lat. Zatrzymała się na stacji benzynowej. Zamówiła sobie cynamonowe latte na krowim mleku i czekoladową muffinkę z bardzo sztucznym kremem. Zdmuchując niewidzialną świeczkę, pomyślała życzenie, żeby ziemskiej tradycji stało się zadość. Zatankowała do pełna, zmierzyła ciśnienie w oponach i ruszyła dalej. 

Tym razem bogowie wysłali Lolę na południe Polski w Beskid Niski, czyli w pasmo górskie w Karpatach położone między przełęczami Łupkowską na wschodzie a Tylicką na zachodzie. Urocze. Piękne. Zielone. 

Kiedy w końcu zjeżdża z nudnej, ciągnącej się w nieskończoność autostrady, zdejmuje nogę z gazu, wrzuca niższy bieg i uchyla okno. Jedzie wolno jak stara lokomotywa i podziwia pofalowany horyzont z pagórkami porośniętymi wysoką trawą, dzikimi, powykręcanymi jabłoniami, rozrośniętymi akacjami na poboczach oraz bezkresnymi polami soi.

Wciąga do płuc świeże powietrze o zapachu rozgrzanej ziemi i polnych kwiatów. Szerokie obwodnice z każdym kilometrem zwężają się, a wybrukowane chodniki znikają. Za kilkadziesiąt minut Lola nie będzie już podróżować sama. Zabierze pierwszego pasażera.

Karol, Staszek, motor

Karol, lat 49, urodzony w Poznaniu, w drodze od kilku lat, wędrowiec pośród myśli.

Stoi obok przystanku autobusowego ze wzrokiem wlepionym w przepełniony kosz. Nerwowo pali papierosa. Lola zwalnia, żeby dać mu czas na podniesienie kciuka. Jednocześnie czuje jak ekscytacja wypływa z jej podbrzusza, wlewa się do trzewi i zalewa całą klatkę piersiową. Mężczyzna wsiada do środka, rzuca plecak pod nogi i rozpina spraną, dżinsową kurtkę.

Czuć od niego drogą, ogniskiem i wiatrem. Pół godziny jadą w milczeniu. Karol nie wie, jak zacząć rozmowę. Lola nie chce nic przyspieszać.

– Ech. Życie zaczyna się po kawie. Dziś jeszcze żadnej nie piłem — powiedział, patrząc przed siebie. – Skąd pani jest? Nie zwróciłem uwagi na tablice — zagaił. Nie skomentował kampera.

– Z zaświatów — odpowiedziała i niewinnie zachichotała. – Kawa jest w tym zielonym termosie za siedzeniem. Proszę się częstować — dodała.

Po drugim kubku Karolowi rozwiązuje się język. Urodził się w Poznaniu jako trzeci syn Marii i Zygmunta Jabłeckich, małżeństwa wziętych adwokatów pochodzących z Gorzowa Wielkopolskiego. Dzieciństwo miał beztroskie. Co chciał, to miał, podobnie jak jego starsi bracia, Janek i Staszek. Razem byli jak Trzej Muszkieterowie. Wychowała ich babcia na spółkę z panią Helą, gosposią zatrudnioną do pomocy w kuchni. Rodzice prowadzili kancelarię i często wyjeżdżali. Żeby jakoś zrekompensować dzieciakom swoją permanentną nieobecność, zasypywali je prezentami przez calusieńki rok. Najnowsze rowerki, traktorki, resoraki, plecaki, markowe ubrania, konsole do gier, komputery z górnej półki, sprzęt audio. 

Janek i Staszek poszli na studia prawnicze w Warszawie, ku uciesze matki i ojca. Staszek ukończył. Janek nie — zginął tragicznie w wypadku motocyklowym. Miał 20 lat. Po odejściu Staszka nic już nie było takie samo. Różany ogród matki zarósł chwastami, korniki zżarły altanę, a na werandzie zagnieździły się węże. Dom pokryła gruba, czarna jak smoła warstwa smutku. Zmienił się też Karol — zgorzkniał, sczerstwiał, zmalał. Za to, co się stało, winił rodziców. To oni kupili mu ten cholerny, za szybki motor. Dużo by dał, żeby jego rodziców nigdy nie było na niego stać, żeby wiedli proste, spokojne życie daleko za miastem.

Zaraz po maturze Karol wyprowadził się do Gdańska. Całkowicie zerwał kontakt z Poznaniem. Janek nigdy mu tego nie wybaczy.

Maria i Zygmunt zmarli 15 lat po śmierci Staszka. Według lekarzy Marię zabrał glejak, a Zygmunta rozległy zawał serca. Ale tak naprawdę wykończyła ich utrata dwóch synów.

Lola zjechała do zatoczki autobusowej. Karol spojrzał na nią pytająco i automatycznie sięgnął po plecak.

– Nie, nie. Nie chcę pana tu wysadzać. Mam propozycję, ale musi mi pan zaufać — powiedziała przyciszonym głosem. 

– Nie bardzo rozumiem. Nie przepadam za niespodziankami — odparł, mimo wszystko zaintrygowany. 

– To nie jest zwykły kamper. To portal do innego wymiaru. Kiedy włączy pan to radio — tłumaczy, wskazując palcem czarny radioodbiornik z podziałką — i ustawi częstotliwość 110 MHz, przeniesie się pan do świata, w którym pana rodzice są rolnikami i wiodą skromne życie od pierwszego do pierwszego. Tak jakby pan chciał.

Mężczyźnie zasycha w gardle. Jedyne, co mu przychodzi do głowy, to podziękować tej wariatce za podwózkę i jak najprędzej zniknąć w gęstych chaszczach. 

– Kiedy będzie pan chciał wrócić do kampera, wystarczy przesunąć suwak na 100 MHz. To proste — przekonuje Lola.

Karol normalnie ma pomarszczoną od papierosów, żółtą skórę. Teraz jest blady jak piekarz po nocnej zmianie. Lola nie spodziewała się innej reakcji. Daje Karolowi kilka minut, żeby mógł nieco ochłonąć.

– Taaa, jasne. Nie wiem, co pani dziś brała, ale to musiał być dobry towar. Nie jestem tylko pewien, czy może pani po tym prowadzić — ironizuje, patrząc w sufit. – Ale niech pani będzie… – dorzuca, śmiejąc się nerwowo, po czym zaczyna kręcić gałką: 88, 96, 105, 110 MHz.